Het goede Aziatische leven

De guard bij het hek kijkt quasi streng naar me en houdt het hek gesloten. Hij roept lachend dat ik nog in bed hoor te liggen. Helemaal mijn idee! Het is zaterdagochtend half 8 en ik sta voor de Shanghai Community International School in Pudong om samen met het team de voorbereidingen te treffen voor de laatste cultuurdag van dit schooljaar. Na wat grapjes over en weer laat hij me toch maar binnen. Voor hem is zo’n evenement in het weekend een leuke afleiding, en regelmatig komen de verschillende guards even een kijkje nemen wat we allemaal aan het doen zijn en natuurlijk ook even proeven van de Hollandse lunch…

Het is een drukke dag: we draaien 6 verschillende Nederlandse films waarna de leerlingen opdrachten gaan maken en uiteindelijk een eindpresentatie maken. Een hele organisatie met 8 verschillende groepen en in totaal 135 leerlingen. Uiteindelijk gaat (bijna) alles goed en de kinderen vinden het allemaal leuk. Nadat we de laatste popcorn uit de vloerbedekking gekrabd hebben, nemen we de taxi naar Xintiandi waar we, moe maar voldaan, op een terras neerploffen.

Maar geen zorgen dat ik te hard werk hoor…. Er is ook genoeg vakantie te vieren aan deze kant van de wereld. Zo was Eveline van 29 maart tot 7 april in China en we ontmoetten elkaar in Beijing waar altijd genoeg te zien is. Zo hadden we twee jaar geleden niet alles kunnen zien van die stad, dat gaat ook niet in een paar dagen, en nu hadden we mooi de tijd. De eerste dagen gedwongen wat kalm aan aangezien ik met een voedselvergiftiging onder de leden van Shanghai naar Beijing gevlogen was en die eerst nog even mijn lijf uit moest. Gelukkig hadden we geen haast….

We hebben heerlijk door Beijing gefietst met prachtig weer, van Olympisch complex naar de tempel van de Hemel en van het Zomerpaleis naar de Verboden Stad. Onderweg regelmatig even pauzeren voor een hapje en drankje, winkels en veel foto’s van alle leuke dingen die je tegenkomt. Het was ook nog eens een feestweek in China dus het was een drukte van jewelste bij de bekendste trekpleisters. Vooral in de Verboden Stad was het duiken voor de vele camera’s die op onze westerse hoofden gericht werden. Maar we hebben heel veel lol gehad met en om al die vrolijke Chinezen op vakantie. China is weliswaar een overvol land, vooral de grote steden, maar de mensen zijn meestal wel heel vrolijk waardoor het nooit benauwend is. Nou ja, behalve dan onder de poort in het Zomerpaleis waar we even tegelijkertijd met een paar duizend mensen doorheen geperst werden…. maar zelfs daar werd voornamelijk gelachen. Het is een bijzonder volk.

Na 9 dagen was het helaas weer tijd om de vakantie op te breken. Eveline moest weer aan de slag in Nederland en ik werd ook weer verwacht in Shanghai dus op naar het vliegveld maar weer. Bijna tegelijkertijd vertrokken onze vliegtuigen, allebei een andere kant op.

In Shanghai is inmiddels de zomer begonnen. Zomerse dagen en dagen waarop het met name heel hard regent, wisselen elkaar af. Helaas hoort dat laatste hier ook bij de zomer. De bomen in de French Concession zijn weer mooi groen en de mensen verplaatsen hun luie stoelen weer naar de stoeprand zodat ze het leven op straat goed in de gaten kunnen houden.

Op het moment dat ik dit schrijf zit Guido in een vliegtuig van TaiYuan naar Shanghai. Hij is twee weken in ‘de rimboe’ geweest voor de opstart van ‘zijn’ fabriek. Het zijn voor hem zware weken geweest van weinig slapen, (te) weinig eten en hoge werkdruk. Omdat een en ander een beetje uitgelopen is, pakken we zijn koffer vanavond om, draaien gauw een wasje en vliegen we morgen naar Sapporo, in het noorden van Japan. Natuurlijk was het rustiger geweest als we iets meer tijd nog thuis hadden gehad maar ja, sommige dingen zijn nu eenmaal lastig te plannen. We nemen in Sapporo wel even de broodnodige rust voordat we verder reizen. Ik verheug me nu al op het heerlijke Japanse eten en de mooie omgeving.

Rustig aan doen gaat trouwens vanzelf, ik loop toch niet meer zo hard. Inmiddels ben ik 23 weken zwanger en alles gaat goed met mij en de kleine. Mijn buik groeit gestaag en voor een kledingliefhebber als ik is het even wennen dat ik niet overal meer in pas. Maar het buikje heeft ook absoluut charme. Grappig is ook dat je op straat mensen eerst naar mijn gezicht ziet kijken, dan naar mijn buik en dan met een opperst verbaasde blik me in mijn geheel nog eens opnemen. Alsof ze zich voor het eerst realiseren dat de menselijke voortplanting niet alleen aan Chinezen is voorbehouden. Dat is wel heel grappig, zelfs een tripje naar de supermarkt is niet saai op deze manier.

Ik wil iedereen nog even heel hartelijk bedanken voor de vele leuke kaartjes, mailtjes en reacties naar aanleiding van mijn vorige bericht. Heel erg leuk om post (en mail) uit Nederland te krijgen!

Nu weer even verder met inpakken voor onze reis naar Japan. Iedereen een hele leuke Koninginnedag gewenst, hopelijk met lekker weer.

Veel liefs,
Agnes