Van het ene leven in het andere

De weken in Nederland, met een geweldige week Frankrijk tussendoor, zijn weer voorbij gevlogen. De wereld is klein als je eraan gewend bent geraakt om grote afstanden af te leggen en ik hoefde er dan ook niet lang over na te denken toen Carmen, Roel en Noël me uitnodigden om enkele dagen met hen op hun vakantieadres aan de Cote d’Azur door te brengen. Warme avonden, vuurwerk en sightseeing langs de prachtige baaien. En goede gesprekken, heerlijk eten en Bono natuurlijk. De TGV bracht me vervolgens in vijf uur, dwars door het mooie Rhônedal, van Nice naar Parijs, waar ik met Yvette nog meer Franse cultuur opsnoof tijdens een hittegolf die op dat moment de stad aandeed. Loom, de hitte verdragend en van warme avonden genietend in Quartier Latin. Overal klinkt muziek, zingen mensen oude chansons, wordt gedanst, worden sigaretten gerookt, wordt gelachen en voeren mensen verhitte discussies. De stad leeft en de mensen leven vooral met elkaar, veel meer dan in een noordelijk land zoals Nederland. De oude gebouwen, grote monumenten en parken ademen de geschiedenis, van de revolutie en bloedvergieten en van baljurken en tragische liefdesgeschienissen. De metrostations zijn doorleefd, een kunstwerk op zich en de geur herinnert aan schoolreisjes met gebroken nachten en weekenden uit het verleden. Het gebrek aan airconditioning wordt gecompenseerd door openstaande ramen en een clochard die wat probeert te verdienen door deuntjes op zijn accordeon te spelen. Het zal wel duidelijk zijn, ik hou erg van Frankrijk en van Parijs.

Zodra ik terug ben in Shanghai is het ook voor mij weer tijd om aan het werk te gaan. De afgelopen weken heb ik vanuit de camper, treinen, hotelkamers, vliegvelden en thuis aan de keukentafel in Breda al het nodige gedaan voor de start van het nieuwe schooljaar maar het beste is toch om elkaar weer te zien en in te schatten wat er nu echt nog moet gebeuren. Hadden we vorig jaar een compleet en goed ingewerkt team, dit jaar moeten we het doen met een nieuw bestuur, twee leerkrachten minder en, de eerste paar maanden, ook zonder directeur. Het helpt ook al niet echt mee dat de vracht met nieuwe school- en bibliotheekboeken vanuit Nederland tegengehouden is in de haven van Shanghai. Deze is inmiddels, vanwege het ontbreken van een paar zeer belangrijke stempels op de invoerdocumenten, vernietigd! Even weer met de neus op de feiten dat China geen doorsnee land is waar je zomaar alles naartoe mag sturen (en zeker geen boeken) zonder dat een expert alle vergunningen goed heeft nagekeken. Schouders eronder en net doen alsof we het allemaal onder controle hebben, de beste benadering voor deze hectische eerste weken van het schooljaar.

Inmiddels heb ik ook mijn eerste Chinese lessen weer achter de rug; het blijft een uitdaging, elke keer weer. Helaas heeft mijn vaste Chinese lerares in de tussentijd ontslag genomen bij de talenschool. Wel zou ze me thuis privéles willen geven, wat natuurlijk ook heel nuttig is, maar dan zou ik niet meer drie keer in de week mijn erg leuke fietstochtje door de French Concession hebben en even weer wat andere gezichten zien op de talenschool. Voor dat fietstochtje moet trouwens eerst weer een nieuwe fiets aangeschaft worden; toen we terugkwamen van vakantie uit Australië, bleken al onze fietsen (drie stuks, nummer vier was helaas vorig jaar al gestolen) verdwenen te zijn. Ondanks dat Shanghai een erg veilige stad is om te wonen, is het stelen van een fiets soms toch te verleidelijk, zeker als je bedenkt dat de prijs van een fiets voor sommige mensen een maandinkomen is. Op dus naar fietsen nummer vijf en zes dan maar en we hopen er maar weer het beste van.

Deze week verplaats ik me dus even per taxi en dat gaat meestal prima. Vanmorgen had ik ook weer een interessante conversatie met een taxichauffeur. Als het me bij de zoveelste noodstop te gortig wordt en ik mijn ontbijt langzaam weer omhoog voel komen, tik ik de taxichauffeur op zijn schouder en vraag in mijn beste Chinees waarom hij niet normaal remt maar telkens als een gek aan de handrem trekt. “Voetrem heeft problemen”, is het korte maar duidelijke antwoord. Ik zak weer terug op de achterbank en werp een snelle blik op de plek waar ooit een veiligheidsgordel zat maar die, zo te zien lang geleden, vakkundig verwijderd is om plaats te maken voor een witte hoes over de versleten achterbank. Ik tik hem nog eens op zijn schouder en vraag waarom hij dan niet naar de garage gaat om “het probleem” met de rem te laten nakijken. “Geen tijd”, is zijn antwoord, “Ik rij achttien uur per dag in deze taxi door Shanghai en de resterende uren moet ik eten en slapen”. Soms kun je ook maar gewoon beter geen vragen stellen. Maar hij steekt nu pas echt van wal. “Autorijden in China is heel gevaarlijk…veel dodelijke ongelukken. Maar met de trein is het ook gevaarlijk, laatst……” Ja, ja, ik snap het concept. Ik zet mijn knie stevig in de rugleuning van de taxichauffeur zodat hij overeind schiet. Hopelijk houdt het hem genoeg wakker totdat we op plaats van bestemming zijn.

Ik heb heb weer genoten van Nederland, van alle dingen die nieuw voor me waren, van ons fijne huis in Breda, van drinkwater uit de kraan, van de Hollandse temperaturen (sorry, ik vond ze echt helemaal prima..) en van magere yoghurt zonder suiker. Maar ik heb vooral genoten van het weerzien met familie, vrienden en bekenden en alle plezier die we gehad hebben de afgelopen weken.

En nu is China weer aan de beurt.

Tot snel allemaal weer, leuk om sommigen van jullie weer gezien te hebben en het spijt me als ik afspraken afgezegd heb of als het er zelfs niet eens van gekomen is om een afspraak te maken. Volgende keer zien we elkaar zeker.

Zai jian,

Agnes