Weekje Beijing

En daar stond ik zomaar weer in Beijing! Na de rustige treinreis was het even wennen aan de enorme drukte in de stationshal, je kon er letterlijk over de hoofden lopen en op zulke momenten ben ik erg dankbaar voor mijn lengte; ik krijg dan tenminste nog lucht. Het vinden van een taxi buiten het station ging niet erg soepel aangezien het aanbod van mensen vele malen groter was dan het aanbod van taxi’s. Een illegale taxi nemen in mijn eentje met een hoop bagage leek me niet het meest verstandige alternatief dus dat werd wachten,wachten en de kunst van het voordringen afkijken. Uiteindelijk viel na de lange reis van Shanghai naar Beijing de deur van kamer 521 van het Hotel G achter me dicht. Een prachtige oase van rust, een goddelijk bed en erg fijne badkamer. Dingen waar een meisje blij van wordt.

Niet lang daarna weer helemaal opgefrist op weg om een fiets te huren en lekker door de stad te touren. Tijdens en vlak na de Olympische Spelen kon je op elke straathoek fietsen huren, dit is inmiddels niet meer zo en je moet even uitvinden waar je precies moet zijn. Beijing is fietsersparadijs, grote brede wegen met speciale fietspaden en niemand die raar opkijkt als je een stukje tegen de rijrichting in fietst omdat dat nu eenmaal even handiger is. ’s Avonds met Elise, Paul, Judy en Phil bij het favoriete Sichuan (spicy!) restaurant gaan eten en daarna toch wel erg moe in bed gedoken.

De volgende dag kon ik natuurlijk niet wachten om naar het asiel in Xiaotangshan te gaan. Ik had er inmiddels alweer zo lang naar uitgekeken om de dieren weer te zien dat de reis ernaartoe veel te lang duurde (maar ja, dat is nou eenmaal zo). Ook daar had de tijd niet stil gestaan, bijna alle “workers” die ik nog van de vorige keer kende waren ingewisseld voor nieuwe en in het kattenverblijf had een ziekte huis gehouden en hier was de populatie drastisch uitgedund. Heel treurig, al die lege verblijven. Ook positieve veranderingen, namelijk nieuwe informatieborden met mooie kleurenfoto’s langs het pad naar de hoofdingang. Maar eerst op zoek naar Dollar, Hei Dou en Jerry. Dollar kwam niet lang nadat ik binnen de poort was met snelle, lenige sprongen op me af. Niets veranderd, wel toe aan een douchebeurt. Jerry en Hei Dou zitten nog altijd in eenzame opsluiting dus die moest ik zelf even gaan opzoeken. Wat heerlijk om ze allemaal weer vast te kunnen houden, te zien dat het goed met ze gaat en dat ze nog levenslust hebben. En ook zij zijn natuurlijk ook niet aan een wasbeurt ontsnapt want de Chinese theorie “kortharige honden hoeven niet gewassen te worden” gaat natuurlijk niet op.

Daarna eens even de tijd genomen om die mooie informatieborden goed te bestuderen. Een bord voor Pedigree en Whiskas voor al het gedoneerde voer, een bord met gruwelijke foto’s van dierenwantoestanden in China, een bord met foto’s van mensen en hun geadopteerde hond of kat, een bord toegewijd aan de bekende Chinese filmster Sun Li die het asiel een warm hart toedraagt en een fotoboek gemaakt heeft waarvan de opbrengst naar het asiel gaat. En, naast het bord van Sun Li, een bord met de buitenlandse vrijwilligers met daarop prominent mijn hoofd! Een prachtige foto, daar niet van, maar wat is het raar om zo groot je eigen gezicht op een bord te zien! Het verklaarde wel waarom de nieuwe “workers” zo enthousiast “NiHao” riepen terwijl ik ze toch echt nog nooit eerder had gezien….

Woensdagavond hadden Elise en ik in de Nearby Tree een borrel georganiseerd met alle oude en nieuwe bekenden die nog of weer in Beijing zijn. Het was erg gezellig om iedereen weer te zien en het werd erg vroeg donderdagochtend..
Donderdag had ik een kookles: dumplings maken bij “Hutong Cuisine”. Ondanks dat mijn hoofd, na deze gezellige woensdagavond, donderdagochtend nog niet onmiddellijk stond naar het eten van dumplings, was het erg geslaagd. Het daadwerkelijke eten werd ook nog een paar uur uitgesteld want eerst moest alles uiteraard gemarineerd, gekneed en gevuld worden waarna onze arbeid in de stomer en de wok ging. Het resultaat was heerlijk en de bedoeling is zeker om dit thuis ook vaker te gaan maken (als je genoeg tijd hebt)! Uiteraard ontbreekt dan wel de enige omgeving van het koken in een echte Hutong keuken wat een leuke belevenis was.

Vrijdag weer de hele dag in het asiel doorgebracht en ’s avonds met Guido en een collega Peking eend gaan eten bij DaDong. Naast de verrukkelijke eend hadden we deze keer ook de “Hairy Crabs” besteld. Dat klinkt vrij smerig maar zodra we erachter waren wat nu het lekkere deel van deze krab was, was het ook wel heel erg lekker. Na het etentje door naar de “80’s Party” in de Alfa waar we Elise en Paul en nog een heel stel Nederlanders ook weer troffen: erg gezellig en veel bier en tequila later, rolden we het hotel weer in.

Zaterdag was onze laatste volle dag Beijing dus geen tijd voor een kater maar op naar het oude zomerpaleis (Yuan Ming Yuan - niet te verwarren met het nieuwe Zomepaleis met de marmeren boot), één van de weinige “sights” in Beijing die we nog niet gezien hadden. Tijdens de tweede Opiumoorlog is het paleis in 1860 door de Fransen en Engelsen verwoest en de brokstukken liggen er altijd nog bij alsof dit gisteren gebeurd is. De reden dat men dit zo laat liggen is dat de Chinese overheid de vernietiging van het paleis als symbool ziet van buitenlandse agressie en vijandigheid tegen China. Het oude zomerpaleis werd gebruikt door de keizers van de Qing dynastie om politieke zaken af te handelen, de Verboden Stad had voornamelijk een ceremoniële functie.
Na onze ogen uitgekeken te hebben op de brokstukken, het labyrinth en de vele Chinese bezoekers (dames op hoge hakken èn op pantoffels..) was onze laatste avond alweer aangebroken en dus weer een keuze maken uit de vele heerlijke restaurants. Het werd meesterlijke sushi bij Hatsune, genieten!

Zondag zaten we voor we het wisten alweer in het vliegtuig en in de heerlijke business class stoelen vloog de tijd voorbij…ik had nog wel wat uurtjes kunnen zitten en lekker filmpjes kunnen kijken onder het genot van hapjes en drankjes maar in Amsterdam moesten we er toch echt uit.

En nu…weer werken in Nederland. Nog even. En dan begint een nieuw leven in Azië.

Tot snel allemaal!

Liefs,
Agnes