"An umbrella a day..."

Dat was wat ik vanochtend dacht toen ik weer eens een Family Mart binnenstormde om gauw even een paraplu aan te schaffen. Inmiddels heeft mijn paraplucollectie indrukwekkende afmetingen aangenomen en dat komt met name door mijn vergeetachtigheid rondom het weer; Nederlanders zijn ook helemaal niet opgegroeid met een “monsoon” seizoen. Op het moment dat je de deur uitstapt, sta je er, afgezien van het kleding dilemma (de ideale outfit zou een korte broek gecombineerd met regenlaarzen zijn), niet zo bij stil dat er elk moment een tropische bui naar beneden kan vallen. Maar inmiddels heb ik al zoveel tropische buien op mijn hoofd gehad, dat ik de signalen begin te herkennen; een paar druppeltjes betekent dat je je plaats van bestemming niet droog gaat bereiken. Die paar druppeltjes zijn slechts het signaal dat je nog ongeveer twee minuten hebt om je paraplu op te steken (of de dichtstbijzijnde supermarkt binnen te rennen om er een aan te schaffen) en na die twee minuten barst de hemel in alle hevigheid open. Die paraplu is eigenlijk ook alleen maar bedoeld om je haar droog te houden want zulke buien gaan overal doorheen, langs en onderdoor. Meestal wordt het net droog als je je plaats van bestemming bereikt heb en met het water nog in je schoenen (helaas weer die regenlaarzen vergeten aan te trekken) de airco binnenstapt.

Wel weer erg Nederlands om het nu al een alinea lang over het weer te hebben, dat blijft toch een gewoonte blijkbaar. Net zoals boterhammen met kaas en glazen melk. De melk is trouwens overal een goed excuus voor. Ik weet niet of ik al honderden Chinezen juist áán de melk of er voorgoed vanaf geholpen heb maar telkens als iemand zegt dat ik toch wel erg lang ben en mijn benen enorm wit dan geef ik de melk de schuld. In Nederland drinken we zoveel melk dat we vanzelf mega lang en mega wit worden, althans dat is mijn standaard antwoord op de vele nieuwsgierige vragen. Ik weet niet of het waar is maar ik heb vroeger wel veel melk gedronken maar Eveline is minstens zo lang (en lang niet zo wit) en zij was, voor zover ik me herinner, lang niet zo dol op melk.

Met Ellen op stap zijn is ook erg leuk. Ellen is langer dan ik. Bijzonder dus! Inmiddels ben ik er een meester in om alle starende blikken te negeren en de op mij gerichte camera’s en mobieltjes ook werkelijk niet meer te zien. Als Ellen en ik samen op stap gaan, dan vertelt zij mij fijntjes dat we net voor de zoveelste keer weer, al dan niet stiekem, op de foto gezet zijn of dat we net toch wel heel ongegeneerd aangestaard werden. Het laatste nieuwtje is dat zelfs andere buitenlanders je aanstaren. Dat stadium heb ik zelf nog niet bereikt maar dat is misschien wel een leuke invalshoek: “Kijk! Buitenlander! Heb je gezien hoe groot zijn neus is? En hoe wit zijn huid?” Ik hoor het mezelf al zeggen.
Gisteren zijn Ellen en ik hier in Shanghai naar IKEA geweest en twee “loawai-girls” in IKEA was erg amusant; het ongegeneerd neus ophalen door schattige Chinese meisjes, het voordringen bij de kassa en de mevrouw bij de delivery service die maar alvast vertelde dat alle glazen en borden waarschijnlijk gebroken bezorgd zouden worden. Ik denk dat je een tijdje in China moet wonen om daar de humor van in te zien maar wij hadden er in elk geval veel plezier om, waar maak je dit mee?

Komende zaterdag mag ik weer een jaartje bij mijn leeftijd optellen. Allemaal erg leuk natuurlijk maar naarmate je meer jaartjes bij je leeftijd optelt, wordt het ook een steeds zorgwekkender aantal ;-) Maar aangezien mijn Spaanse klasgenootje mij vorige week nog 23 schatte, maak ik me zelfs daar geen zorgen meer over (behalve over haar verstandelijke vermogens). Ongewild denk je toch even na waar je vorig jaar rond deze tijd mee bezig was en realiseer je je weer hoe snel de tijd voorbij gaat. Vorig jaar in juli vertrokken we naar Argentinië voor een prachtige reis. Winterse temperaturen in Buenos Aires en Patagonië (wat zouden we daar nu een moord voor doen) en lekker vier weken samen op reis; dat zit er voorlopig even niet in maar eind juli nog wel minstens even een lang weekend weg in China, waarheen dat precies gaat worden horen jullie de volgende keer want op dit moment weten wij dat ook nog niet ;-)

De komende trip in augustus naar Nederland zal ook al wel een hele cultuurshock worden, ik hoop dat jullie daar een beetje rekening mee kunnen houden en natuurlijk wel gewoon meewillen naar Chinese restaurants en de voetmassage.

Totdat het zo ver is, vermaak ik me nog met het Chinees studeren (al treedt wel enige verzadiging op en merk ik dat mijn hoofd `rust` nodig heeft, er passen gewoon geen nieuwe karakters meer bij op het moment) en een heleboel andere dingen……Never a dull moment here in China!

Liefs,
Agnes