Een nieuwe naam

Voor mijn weblog in dit geval. Het was me al eerder opgevallen dat ik steeds meer bezoekers op de website kreeg, soms honderden “hits” per dag! Zoveel mensen kén ik niet eens, laat staan dat ik wil dat al deze mensen met onze privé belevenissen meelezen... Uiteraard vind ik het super leuk om af en toe reacties te krijgen van mensen die via via op de website terecht zijn gekomen en weer bekenden van de familie zijn maar willekeurige websurfers gaan maar gewoon naar de bibliotheek om een boek over China te lenen ;-) De eerste oplossing leek het wachtwoord op de website maar nadat een moeder op de Nederlandse school riep “dan zoek ik je even op op internet!”, heb ik besloten dat ook de naam van de website aan een make over toe was. Een naam waar in elk geval niet mijn voor- en/of achternaam in voorkomt.

Toevallig kwam ik op de naam door een kinderboekje wat ik in mijn handen had in één van de bibliotheken van de Nederlandse School, het boekje heet Overal en Ergens van Arend van Dam en gaat over een reis door de twaalf provincies van Nederland en wat Nederland zo bijzonder maakt. Ondanks dat het een kinderboek is, was ik gelijk geboeid door het leuke idee en de mooie tekeningen in het boekje. Zeker voor de kinderen van een Nederlandse school in het buitenland is dit een leerzaam boekje, veel van hen zijn niet in Nederland geboren maar hebben wel Nederlandse ouders, voor hen is Nederland maar een vreemd land waar ze een paar keer per jaar met hun ouders naar toe gaan maar verder hebben ze er niet al teveel mee, hun leef- en denkwereld is, in dit geval, China. Overdag gaan ze naar de Britse of Amerikaanse school, of, in het geval van veel Belgische kinderen, naar de Franse school. Vanaf 16.00 uur komen de schoolbussen dan aan op de campus van de Shanghai Community International School in HongQiao en Pudong waar tot kwart over zes Nederlandse les gegeven wordt volgens de richtlijnen van de Stichting Nederlands Onderwijs in het Buitenland. Het is een pittig programma waarbij weinig tijd overblijft voor rondlummelen aangezien in de paar uurtjes “naschools onderwijs” hetzelfde programma Nederlands gegeven moet worden als wat de kinderen op de scholen in Nederland ook krijgen zodat een terugkeer naar Nederland en in het Nederlands onderwijssysteem min of meer vlekkeloos zou moeten verlopen.

Ik heb af en toe medelijden als ik die vermoeide gezichtjes zie. Veel huiswerk, al op jonge leeftijd en hoge verwachtingen. Wel is het een beschermd en luxe leven, de meesten wonen in grote huizen met een zwembad in een compound waar 24 uur bewaking is. Meestal ook 24 uur per dag een nanny en natuurlijk een auto met chauffeur. ’s Ochtends stopt de schoolbus bij de compound en begint een lange dag van leren, liedjes zingen, sporten, spelen en dan weer in de schoolbus naar de volgende school waar ze uiteindelijk om kwart over zes de poort uit mogen rennen, uiteraard meestal opgehaald door de Chinese of Filippijnse nanny. Het strakke schoolsysteem zorgt er wel voor dat het over het algemeen erg brave kinderen zijn, of ze zijn gewoon te afgepeigerd om nog druk te zijn, dat kan ook.

Mijn werk op de Nederlandse School is tot nu toe erg leuk. Uiteraard moet ik nog even de weg zien te vinden op de drie locaties waar Nederlands onderwijs wordt gegeven maar dat gaat snel genoeg, iedereen is erg behulpzaam. Het contact met de onderwijzeressen is ook gezellig en goed. Toevallig woont één van hen hier in het gebouw waar wij ook wonen. Dat was wel echt heel erg toevallig en ook makkelijk: vanavond hebben we teamvergadering bij haar thuis en daarna kan ik gewoon de gang oversteken en ben ik thuis! Deze week al genoeg heen en weer gereisd tussen Hongqiao en Pudong…Shanghai is geen kleine stad met zijn bijna 20 miljoen inwoners en je spendeert gerust drie kwartier in een taxi op weg naar de school.

Naast al het werken is er natuurlijk nog genoeg tijd over voor andere dingen. Voor bezoekjes aan de Expo, gezellige etentjes, beetje door Shanghai fietsen en genieten van het weer terug zijn in deze prachtige metropool. Fietsen door de French Concession is zo mooi, met name ’s avonds als de temperatuur niet meer zo hoog is en er zelfs zowaar iets wat neigt naar een verkoelend briesje waar te nemen valt. Dinsdagavond fietste ik naar huis na een gezellig etentje met Arie, een kennis uit Beijing die een poes uit het dierenasiel in Xiaotangshan geadopteerd heeft. Het was al laat en de meeste winkels waren al gesloten, daarvoor in de plaats duiken op veel straathoeken de “mobiele bakkers” op, die kastanjes en aardappels poffen op de barbecue. Mensen lopen in pyjama op straat voor nog een laatste snack en een praatje met de buren. Het overdag zo drukke en luidruchtige verkeer is opeens verdwenen en door de dichte platanen waan je je even in een straatje in Zuid-Frankrijk. Veel te snel was ik weer thuis aangekomen, zo’n fietstochtje is puur genieten, er is zoveel te zien!

Afgelopen weekend was er ook een grote optocht in onze straat, de Huaihai Road, de kick off van het Tourism Festival werd uitbundig gevierd met een grote parade met wagens en dansers. We konden vanaf ons balkon mooi in de gaten houden wanneer het uiteindelijk zo ver was en we hebben onze ogen uitgekeken en mooie foto’s kunnen maken. Ook nog steeds zo blij met ons mooie appartement op deze super locatie!

Kortom, the story continues, weliswaar onder een andere naam maar volledig ongecensureerd. En dat is wel zo leuk om te lezen denk ik.

Veel groetjes uit China en Zuid-Korea!


p.s: het weerstation van waarbenjijnu is duidelijk van slag: 18 graden in Shanghai...I wish..maak daar maar 28 van.